« به نام دوست »
درورد بر همراهان همیشگی ما ؛
درود به همراهانی که همیشه ما را رو به روی خود مهمان می کنند. و با نظرات و مطالب شان از ما پذیرایی می کنند.
مدت یست می خواهم از دوستانی تشکر کنم، به جهت اینکه در این وبلاگ و نشریه معجون سرخ با جان دل با من همراه شدند. تا خودخواهانه بتازم، و از این پیشرفت فخر فروشی کنم.
از دوستانی می خواهم تشکر کنم که؛ از اولین شماره های نشریه معجون سرخ و اولین پست های این وبلاگ همراه ام بودند، و تکیه گاه خستگی های ناتمامم.
از عزیزانی می خواهم تشکر کنم که؛ هم صحبت شب های تنهایی ام بودند.
آری، از آقای جوادی و میم . دال و دیگر دوستانی که از راه های دور ونزدیک به ما پیوستند، بله از شما می خواهم تشکر کنم. و چنان خدا قوت تان را فریاد کنم که گوش تمام کسانی دست هایمان را رد کردند، کر شود.
این امر مهم سبب شد ، تا وبلاگ را مدتی آپ نکنم، با اینکه مطالب زیادی برای این پست وجود داشت. اما مهم تر از همه ی این مطالب، تقدیر و تشکر از این عزیزان بود .
و در پایان این پست اعلام می کنم ؛ دوستان و همراه هان خوبم از اینکه با ما هم سفرید، خیلی ، خیلی خوشحالم و متشکرم و روزی هزار بار خدا را شکر می کنم.
و به دیگر دوستانم می گویم :
« سکوت، دیگر لازم نیست
با دست نوشته هایت سکوتت را فریاد بزن
اکنون بهار است، دریغا که کامی نگیریم از بهار»
مهدی رستگار اشرفی
